En het was omtrent de tiende ure. Joh. 1 : 40b
Er zijn in ons leven vele uren die verzinken in de golven van vergetelheid. Dikwijls letten we ’s avonds niet eens meer op de uren van de vervlogen dag. Toch kent ieder zijn onvergetelijke uren. Uren van blijdschap, uren van droefheid. En dat zijn juist de uren, die ons leven bestempelen en waardoor onze levensloop wordt bepaald. Nu zijn er ook in het leven van de christen die onvergetelijke uren. Wel verdwijnen ook dikwijls in het geestelijk leven de uren in het vage niet, maar toch, er is niemand die waarlijk geestelijk leeft, of hij kent ook zijn onvergetelijke uren. Immers, daar zijn uren van ontdekking, de uren van berouw, van duisternis en van droefheid over de verloren staat. Daar zijn ook de uren van licht, van vertroosting en van hemelse verkwikking. Deze tiende ure was een ure van zeldzame vreugde. Twee discipelen van Johannes de Doper vinden Hem, Wie te vinden het eeuwige leven is. In die ure heeft Johannes de Doper hen geleid. Johannes de Doper, de getrouwe boetgezant, die onbewimpeld het oordeel Gods had aangezegd. Die sprak van het onuitblusselijk vuur en van de bijl die reeds aan de wortel lag.
Overtuigd van de waarheid, die de Doper bracht, zijn deze twee hem gevolgd op de weg van berouw en bekering. Doch Johannes was de wegbereider voor de Christus. Door zijn ontdekkend optreden maakte hij plaats voor het Lam Gods. De weg waarop hij zijn volgelingen voorging, liep niet uit op de afgrond der wanhoop, maar eindigde bij Hem, Die sterker was dan hij.
Ja, sterker dan hij. Want Johannes kan zijn volgelingen wel op de zonde wijzen, hij kon echter hun zonde niet wegnemen. Uiteindelijk kon hij hun de spiegel van de heilige Wet alleen maar voorhouden. Wat hij niet kon, dat was, aan die Wet voldoen. Daarom verwijst hij zijn discipelen naar het Lam Gods, Dat de zonden der wereld wegneemt. In dit licht beseffen we er dan ook iets van wat de tiende ure voor Johannes en Andreas geweest moet zijn. In die ure mochten zij immers Hem ontmoeten, Die hen van de schuldenlast bevrijden kon. Het was de ure waarin het klaaglied van Johannes verstomde en waarin het bruiloftslied begon van de vrije genade. Al hebben ze dan ook later de diepgang van Zijn borgtocht beter verstaan, in die ure hebben ze toch Hem gevonden, Die geven kon wat Johannes eiste.
Voorwaar een onvergetelijke ure. Een ure van ongekende zielevreugde. Een ure van borgtochtelijke ontmoeting. Is er een betere ure denkbaar dan de ure waarin men mag vertoeven bij het schuldovernemende Lam Gods? Geen wonder, dat ze van die ure af bij Johannes de Doper niet meer konden blijven. Waar het evangelie komt, daar kan men het ook onder de Wet niet meer houden.
Kennen wij die tiende ure? Die overgang van de school van Johannes de Doper naar de School van Christus? De tiende ure is niet los te denken van de uren, die er aan vooraf gingen. De uren namelijk van ontdekking aan zonde en schuld. Want wat zullen wij doen met het Lam Gods, als we de boeteprediking van Zijn wegbereider niet verstaan hebben? Niet zonder reden vroeg Christus hun dan ook: “Wat zoekt gij?” Wie dan meent, dat hij het Lam Gods heeft ontmoet, die onderzoeke zich ook of hij iets kent van die toeleidende weg. En is er iemand die gebukt gaat onder de eisen van de Wet? Van de Wet, die u achtervolgt en dreigt en die voldoening eist van wat ge schuldig zijt? Is het juk u te hard, dat het gebod Gods u oplegt? Och, dan kunt ge het in de leerschool van Johannes de Doper niet houden. De eisen der Wet kunnen u ook niet verder brengen, daar ge toch niets hebt om te betalen.
Maar dan is er een tiende ure, waarin de verloren zondaren worden bekend gemaakt met het Lam, Dat de schuld overneemt. In díe ure wordt het ervaren, dat de vloek is weggenomen. Het juk van de wetsprediking is hard. In die ure wordt het echter gehoord: “Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.”
Bij Hem geen sprinkhanen of wilde honing, geen soberheid, geen vasten in zak en as. Neen, bij Hem de volle verzadiging van vreugde. Bij Hem genezing voor wie ook maar de zoom van Zijn kleed aanraakt. Al gaat de borgtocht ook dieper dan in die ure werd vermoed, het is een ongekende zielevreugde, die Christus te aanschouwen voor een verloren mensenkind.
Kent ge die uren, waarin ge de Christus als Borg mocht aanschouwen? Vergeet ze niet, ’t is God die ze u bewees. En deze uren kunnen niet in de golven der vergetelheid verzinken. Ze zijn een voorsmaak van de eeuwige vreugde. Want als hier de laatste ure zal aanbreken, dan zal het voor eeuwig zijn de tiende ure!
Wijlen ds. F. Bakker